Samosia

Wspanialy mial straszny stres jak mnie zostawic sama w domu, ale tlumaczylam mu, ze to niepotrzebnie, bo przeciez chodze na tyle na ile potrzebuje i dam sobie rade.
Wczoraj cwiczebnie odbylam pierwsza kapiel, bo jednak ten pierwszy raz chcialam to zrobic jak byl w domu, na wypadek gdybym czegos zapomniala, to moglby podac.
Teraz mam juz krzeslo do kapieli w kabinie prysznica i wszystkie niezbedne mi rzeczy w zasiegu reki. Wystarczy zostawic but tuz przed drzwiami kabiny, tak aby mozna bylo po kapieli spokojnie po niego siegnac i sprawa zalatwiona.
Teraz dopiero naprawde przydaja nam sie te dwie lazienki, bo nie trzeba wszystkiego przestawiac i przekladac z miejsca na miejsce w zaleznosci od tego kto korzysta.
Ale przyznam, ze jednak przy poprzednich operacjach bylo latwiej, tak na codzien to czlowiek sobie nie zdaje sprawy, ze sprawnosc fizyczna idzie w dol, ale wczoraj to dostrzeglam;))
No coz poniewaz nie znam nikogo kto by odwrocil proces starzenia, to dam sobie spokoj i zaakceptuje co jest. A nie jest jeszcze zle i tego sie trzeba trzymac.
Rozmawialismy wczoraj z Tatkiem pytal jak sie czuje, czy bardzo boli a poniewaz zapewnilam go, ze czuje sie dobrze i w sumie nie mam zadnego bolu to zapytal jak sie moj pielegniarz sprawuje.
-- Pielegniarz daje rade, pomaga, podaje, przynosi, odnosi, spelnia wszystkie zachcianki i dopytuje sie ciagle czy czegos mi nie trzeba. Ale ja staram sie tego nie wykorzystywac - wyjasnilam w odpowiedzi.
-- Alez wykorzystuj!! Nigdy nie wiadomo kiedy bedziesz miala nastepna okazje - powiedzial Tatek.
-- Chyba nie potrafie wykorzystywac tak bez potrzeby.
-- Ja bym potrafil! - zawolal.
-- Oj jak Ty klamiesz - zasmialam sie, bo oboje wiemy, ze Tatek akurat z tych co to zawsze sobie radza sami i nigdy im nic nie potrzeba. Wspanialy ma podobnie, takie geny:) Nic wiec dziwnego, ze Tatek wrocil juz do normy ze zdrowiem po tej ostatniej przygodzie, dostal na nowo pozwolenie na prowadzenie samochodu i jak mowi razem z tym odzyskal wolnosc.
A ja ostatnia noc przespalam jak niemowle, nareszcie nic mi nie dokuczalo, owszem musialam wstawac do lazienki, bo to juz rutyna, ale poza tym nic mnie nie budzilo.
Nawet nie slyszalam kiedy Wspanialy wstal i tylko pozniej przyszedl zapytac czy mi nic nie potrzeba zanim wyjdzie, ale nic nie chcialam bo i co moge chciec, jak wszystko w sumie moge sobie zrobic sama. Przyniosl mi tylko pierwszy kubek kawy, bo wiadomo, ze ja zycie zaczynam od kawy.
A cala reszte staram sie tak zorganizowac, zeby nie miec "pustych przelotow" tylko zawsze zaladowac taczke:)) Wiec jak wstaje do lazienki, to od razu pamietam zeby zmienic oklad lodowy, uzupelnic wode do picia, lub przyniesc cos do jedzenia.
Nawet mi to niezle idzie pod warunkiem, ze poswiece moment na rozejrzenie sie dookola, co odniesc co przyniesc.
Ale dupsko boli od lezenia, nie da sie ukryc;)
Wczoraj po kapieli Wspanialy mi zrobil masaz posladkow i troche jest lepiej, niestety za dlugo w jednej pozycji sie nie da wylezec.
W srode mam pierwsza wizyte na zmiane opatrunku i Wspanialy juz zadzwonil, ze wzial sobie dzien wolny zeby mnie zawiezc i przywiezc. Moim zdaniem to nie jest konieczne, bo w sumie kilka dni pozniej wracam do pracy i przeciez nikt mnie nie bedzie wozil, no ale jak on sie tak lepiej czuje, to niech tak bedzie;)
Osobiscie ciesze sie, ze juz w przyszlym tygodniu wracam do pracy, takie wyjscie z domu co drugi dzien na pewno spowoduje, ze poczuje sie lepiej.
Skoro juz o pracy mowa ciagle dostaje maile i telefony od klientek dopytuja jak sie czuje i czy na pewno bede mogla wrocic zgodnie z przewidywanym terminem.
Kochane sa te moje dziewczyny:))